روزبه

همه نشستن و در باره بهترین فیلم هایی که تو این چند وقت دیده بودن نوشتن گفتم بد نیست درباره فیلم هایی که با چه لذتی گرفتم و پای تلویزیون نشستم تا ببینم و حالم گرفته شد بعد از دیدنش  رو می نویسم .

1.Righteouse kill  جو اونت محصول 2008

 از یکسال قبل بحث این فیلم بود و همه به دید هماورد دو غول سینما رابرت دنیرو و آل پاچینو به آن نگاه می کردند .من که از شنیدن آمدن این فیلم از خوشی خل شده بودم و منتظر دیدنش بودم البته اینکه کارگردان فیلم همانی است که در 88 minute  یکبار با حیثیت آل پاچینو بازی کرده بود و اینکه  50 cent  گنده بک هم از بازیگران اصلی فیلم است تا حد زیادی مایوس کننده بود . تا اینکه فیلم را گرفتم و دیدم و اساسا ضد حال خوردم .فیلمی بسیار ضعیف با بازی های معمولی که در واقع باید گفت جایی برای بازی بزرگان نداشت و به قولی انگار کفش بچگانه پاری دو غول بکنی و توقع داشته باشی با آن بدوند.

2. Inglorious Bastards تارانتینو 2008

حرامزاده های بی آبرو را نه که بگویم بدم آمد نه ! اتفاقا تا تهش را هم بدون اینکه خسته بشوم دیدم ولی از تارانتینو توقع نداشتم درگیر ژانر بشود و کپی برداری هایش از فیلم های قدیمی را که نمونه اش در کیل بیل زیاد بود را حقیقتا دوست داشتم اما در این فیلم ژانر تا حد زیادی درش تاثیر گذاشته بود و خلاصه اینکه ترانتینویی نبود .تارانتینو برای من جسارت است یک جسارت حقیقی نه اینکه هیتلر را بکشد و عده ای برایش هورا بکشند که استاد چه کرد و تاریخ را به سخره گرفت و هگل و مارکس را در گور لرزاند , البته این نظر من است و شاید خیلی ها این فیلم را دوست داشته باشند .

3.No country for oldmen برادران کوئن 2007

  این فیلم را دوست داشتم خصوصا بازی مخوف خاویر باردمش را اما به نظرم فیلم کوئنی نبود .آن دیوانگی سیال در طول فیلم هایشان را نداشت آن ضرباهنگ دیوانه وار که حد کمالش را در فیلم های امیر کاستاریکا دیده ام نداشت . برای من کوئن ها بارتون فینک و برادر کجایی هستند و این فیلمشان راضیم نکرد البته کوئن ها همین طورند و حتی فیلم مضخرفی مثل ladykillers را هم در کارنامه دارند.

4. Black book پاول ورهون 2006

 خیلی ها تعریف این فیلم را برایم کرده بودند و از اشک هایی که ریخته بودند داد سخن داده بودند و اینکه هیچ فیلمی مثل این جنایات جنگ جهانی را تصویر نکرده است .فیلم را دیدم و راستش حالم به هم خورد از این همه زوری که کارگردان برای ایجاد تاثر در بیننده زده بود و آخرش نتوانسته بود به هدفش برسد .و بعد درباره کارگردان تحقیق کردک و دیدم فیلم هایی مثل مرد نامرئی و دختران نمایشی را ساخته بیشتر فهمیدم که اینکاره نیست .

5. Death proof  تارانتینو2007

این یکی که دیگر به نظر من یه افتضاح کامل بود . فیلمی خسته کننده با دیالوگ های طولانی و خسته کننده که نه اثری از بدعت های تارانتینو در آن است و نه جذابیتی دارد . اینکه تارانتینو آمده ادای دین به فیلم های دوزاری بکند جای خود اما فیلم خودش هم دو زار بیشتر نمی ارزد .کلا فکر می کنم آشنایی تارانتینو با رودریگویز اتفاق نامیمونی برای سینمایش بوده و روز بروز از سینمای خودش دورتر می شود .

6.drag me to hell سام ریمی2009

تعریف این یکی را هم زیاد شنیده بودم که ژانر را ارتقا داده و تک است و اما با دیدنش حالم از هر چه فیلم ترسناک است به هم خورد از ابتدای فیلم که با تعداد زیادی از دوستان نشستیم و فیلم را دیدم تنها شاهد خنده دوستان بودم و اولش خواستم تریپ روشنفکر بگیرم و به هنر نخندم که دیدم نمی شود و جایی که سنگ بزرگی روی سر پیرزن ترسناک خورد و چشمهایش درامد از خنده فرش را گاز می گرفتم .خلاصه افتضاح بود .

7. Inland Empire دیوید لینچ 2006

 فیلم های لینچ را خیلی دوست دارم خصوصا مالهالند درایو و بزرگراه گمشده را که دومی را داستانش را همان بار اول که دیدم فهمیدم و خیلی از خودم خوشم آمد اما این یکی را هر چه نشستم و زور زدم بلکه سر دربیاورم از داستان بیشتر گیج شدم از همان شروع فیلم که خره دارد اتو می کند منهم حس خریت بهم دست داد تا پایان فیلم و هر کاری کردم چیزی از فیلم دستگیرم نشد که نشد و یعد که فهمیدم برادر لینچ فیلم را بداهه ساخته یعنب بیخیال سناریو بوده در کل فیلم دلیل تغفلم را فهمیدم .

8. کلهم هر چی برادر کیمیایی تو این سال ها ساخته یکی از یکی داغون تر بوده .

9. Oliver Twist رومن پولانسکی 2005

  این فیلم را هم درباره اش خواندم که نگاهی سنت پاره کن و بدیع به ادبیات کلاسیک دیکنز و فیلم را که دیدم بیشتر یاد سریال الیور که تلویزیون در پیت خودمان هر سال نشان می داد افتادم و تنها نقطه قوت فیلم برای من نوستالژی و بردنم به دوران کودکی بود و بس و فیلم بسیار شرافتمندانه به فیلم های قبلی که از الیور توییست ساخته بودند وفادار بود و در مقابل فیلم oliver ! چیزی برای گفتن نداشت.

 کسی از گربه های ایرانی خبر ندارد آخرین فیلم بهمن قبادی است و دو جایزه هم از جشنواره های کن و سائو پائولو برده است .فیلم روایت دو جوان دوستدار موسیقی است که در بدر به دنبال گرفتن مجوز و کنسرت در داخل هستند و چون نا امید از قضیه می شوند با کمک نادر نامی که جوانی لوطی و با مرامی است در پی ویزا و پاس تقلبی می روند و درین بین به دنبال تشکیل گروه موسیقی با افراد زیادی از این قشر دیدار می کنند و در همین اثنا بیننده متوجه وخامت اوضاع دوستداران موسیقی در ایران می شود و فیلم به نوعی درددل اصحاب موسیقی زیرزمینی است و در کل فیلم شاهد نابودی استعدادهای ناب موسیقی این کشور هستیم .

 فیلم ساختاری مستند گونه دارد و بازی ها به غیر از حامد بهداد که به نظر من یکی از بهترین بازی هایش را ارایه داده همه آماتوری است اما غم این بچه ها بدجوری روی دلت می نشیند و با دیدن فیلم سرنوشت را بیشتر لعنت می کنی که درین خراب شده به دنیا آمده ای و دیدن آرزوهایی که در فیلم به باد می رود و نابود می شود خودت و نسلت را جلوی چشمانت می آورد .

  بازی حامد بهداد در فیلم در نقش نادر را بسیار دوست داشتم و غیر آن قسمت فیلم که گروه دارکوب را نشان داد و خودش_ به رغم صدای خوب _ خواند که خیلی تحمیلی به نظر می آمد باقی فیلم خوب کار شده است .خصوصا اجرای زیبا و بینظیر گروه های زیر زمینی که در سبک های مختلف موسیقی کار میکنند خیلی دلنشین است از آن پسرک با ساز دهنی بگیر تا هاردراک در گاوداری و صد البته جوانکی که برای بچه های فقر و اتباع افغانی کلاس گیتار بر پا کرده است.

 این فیلم در ایران اجازه پخش نگرفته و نباید هم بگیرد تماشاگر ایرانی باید چهار چنگولی یا فیلمی سخیف و مستهجن مثاخراجی های 2 ببیند و مطمئنم که اگر مجوز هم می گرفت چندان فروشی نمی کرد که چشم بیننده وطنی عادت به دیدن اینگونه فیلم ها ندارد اینجا است که یاد سگ اندلسی می افتم و دلم می خواهد کاش تیغی بود و چشم همه ما را می شکافت .

 در ابتدای فیلم بهمن قبادی اشاره به ممنوعیت پخش فیلم در ایران می کند و با حلال خواندن دیدن فیلم بدون پرداخت هیچ مبلغی به صاحب اثر خواستار تکثیر فیلم توسط بیننده ها است کاری که شاید خیلی از کارگردان های ایرانی مجبور به آن می شوند .