آن روزها یکی از تفریحات جوانان این کهن مرز و بوم آریایی انگشت رساندن به بانوان محترم بود به این صورت که در فرصتی مقتضی به قربانی در واقع به ک و ن قربانی نزدیک می شدند و بنا به دلخواه بین یک یا چهار انگشت را به طرف می مالیدند و عمومن بعد از ارتکاب به عمل فرار می کردند .آری ، آزار و اذیت آن وقتها با امروز کلی فرق داشت و از دست فراتر نمی رفت .

  در کوچه ما خانم محترمی زندگی می کرد که نامش عفیفه میم بود . شوهرش قاچاقچی بود در واقع چون موهای فرفری خیلی بلندی داشت ما مطمین بودیم که قاچاقچی است . تازه، لباس های پیچ اسکن براق مشکی هم می پوشید و یکبار در حالی که بلند بلند می خندید به ما اخم کرد .

  عفیفه خانم بدن غیر متقارنی داشت و استخوان های لگنش دروغ نگفته باشم به اندازه این توپ های بدنسازی بود . به همین علت اهل محل به او عفی ک و ن گنده می گفتند .

  یک روز با مهدی زیر درختی که بعد ها اعدام شد و منصور که الان در سینما صدا برداری می کند .کنار کوچخ نشسته بودیم و عفی هم داشت جوی کنار خانه شان را جارو می زد . دولا شده بود و سخت درگیر رد کردن آشغال ها از جوی آب بود و باسنش برادر ها دلشان نخواد مثل یک سیاره کوچک در خال حرکت بود و مطینم اگر کمی بزرگتر بود گرانش پیدا می کرد و همه آشغال ها و مورچه ها جذب جاذبه اش می شدند .

  خیلی جدی مشغول کار بود که دو فقره گولاخ قدیمی با پشت مو های بلند ،لاغر دستهای بزرگ و صورت های استخوانی سوار بر موتوری درب و داغان وارد کوچه شدند .

  گولاخ راننده، بهمن جوجه ای گوشه لبش بود و یک چشمش را تنگ کرده بود و گاز می داد و تا عفی را در آن پوزیشن دید سیگار از دهنش افتاد و گاز داد و نزدیک عفی شد .در همین حال فریاد زد که ممد ممد برو تو کارش .ممد هم که لات ریغویی بود زبر دست .دستش را دراز کزد و هر چهار انگشتش را داخل ک و ن عفی کرد و جوووون کشداری گفت و فرار کردند .

  عفی یک لخظه همینطور هم ماند و نگاهش جدی شد . بعد آرام بلند شد و دستش را پشت کمرش گذاشت و نیم چرخی زد و ما را دید که کنار کوچه مثل بزغاله نشسته ایم و داریم او را نگاه می کنیم .

  عفی منفجر شد . با فریادی رعد آسا با جاور به سمت ما حمله کرد و در حالیکه ما را بی غیرت می خواند جارو را با قدرت در صورت مهدی زیر درختی کوباند . ما مثل اسب می دویدیم و عفی دنبالمان بود . تا دو تا کوچه تعقیبمان کرد و کم کم خسته شد و ما توانستیم فرار کنیم .

 روزهای سختی بود . خیلی سخت .

گاهی اوقات زندگی فی نفسه آزار مدام می شود و خانه که می داند کارش  محافظت از توست روی سرت خراب می شود و کاری می کند که دیگر دست هیچکس به تو نرسد .

 زندگی در تهران همین است و هر لحظه ممکن است شهر بلرزد و خلاصت کند از دلی که می لرزد . دلی که که در برابر این حجم خشونت از بیرون خیلی کم می آورد . هر چقدر سنم بالاتر رفته تحمل آدم ها برایم سخت تر شده است و بیشتر از قبل از آدمها و رفتارشان متنفر می شوم .

 تحمل دیدن این مردم طماع خودخواه را ندارم . زور زدن ها و خایه مالی ها . این شده تمام راز زندگی شان . خشونت نگاهی که به هم شلیک می کنند . زوری که برای دو زار پول بیشتر دراوردن می زنند و چاپلوسی مهوعشان از همدیگر واقعن چندش آور است .

 تهران امروز اگر بلرزد و زیر و رو بشود مصداق کامل شهر هایی است که در کتاب دینی می گفتند مورد غضب قرار گرفت و زیر و زبر شد . شهری که مردمش به جان هم افتاده بودند و می خواستند همه دار و ندار همدیگر را غارت کنند . شهری که خاکش را متری به قیمت خون پدر جاکششان می فروختند و بی محابا طبیعت را نابود می کردند که خانه ای بسازند و سرمایه شان را زیاد کنند .

 از این شهر متنفرم از این کشور متنفرم از مردمش با همه عقاید احمقانه و طمع و خودخوای چندش آورشان متنفرم . و نمی دانم شاید همه اینها فرا فکنی تنفرم از خودم و جایگاهم و زندگی مسخره دو روزه باشد .

 شوهرش کنارش ایستاده از ظاهرش پیداست کمی پولدار و بسیارمادر قحبه است . لاغر است و کم سن . پیراهن بته جقه زشتی پوشیده و یقه اش را تا نافش باز گذاشته و گردنبند طلای کلفتی آویزان کرده و با نگاهش می خواهد لباس زن های حاضر در میهمانی را پاره کند .

 صحبت از غذا است و زن با لذت از غذاهای چرب و خوشمزه می گوید و چنان روی لزوم پیاز در سوشی تاکید می کند و با نوک انگشت های گردش روی میز میزند که انگار میخواهد حکمی لایتغیر را اعلام کند . مردک گوشه دهنش را به بالا جمع می کند که یعنی دارم پوزخند میزنم و جوری اینکار را می کند که همه بفهمند .

 می خواهند عکس یادگاری بگیرند و زن می دود تا در عکس باشد . کفش های پاشنه بلندی پوشیده و نمی تواند خودش را کنترل کند و پایش لیز می خورد و محکم به زمین می خورد . گوشه بلوزش پاره می شود و گوشت های از ریخت افتاده پهلو هایش از لباس بیرون می افتد . با التماس و خجالت نگاه مرد می کند .

 مرد نگاهی به او می کند جرعه ای از لیوانش می خورد و سیگارش را از جیبش بیرون می آورد و بدون توجه به زن به سمت بالکن می رود .

اما حس تازه شدن و جنب و جوش برایمان شادی عحیبی را به ارمغان می آورد که دیگر تکرار نشد . دو سه هفته مانده به عید کوچه را سر و صدای مادر و خانم شهبازی و طوبی پر می کرد . فرشهای رنگ و رو رفته ای که با پارو به جانش می افتادند و می انداختند روی پشت بام تا خشک شود .انگار شهر را کادو کرده باشند .

 خانه تکانی و بوی تمیزی و منی که می پیچیدم درپرده های توری و از بویشان مست می شدم . آنروزها تازه داشتم آداب معاشرت یاد می گرفتم و از سر کوچه به هر کسی می رسیدم به سرعت می گفتم :سلام!خوبین؟خسته نباشین! و بدون اینکه منتظر جواب باشم می دویدم تا به نفر بعدی شخصیت و شعورم را نشان بدهم .

 آنروزها گذشت . مادر و خانم شهبازی مردند و طوبی که پسرش با چاقو پسر منیر خانم را کشت ،دل و دماغش را از دست داد و آنقدر کنار خانه شان نشست که موهایش سفید شد و مهدی پسرش را یکروز تابستان در میدان سیزده آبان دار زدند .

 خانه های حیاط دار یکی یکی خراب شدند و جایشان را به آپارتمان های زشتی دادند که دیگر نمی شد روی دیوارش فرش های شسته را پهن کرد . ما هم کم کم بزرگ شدیم و آرزوهایمان کوچک و حقیر شد . از همه شادی آن روز های بی خبری تنها تقویمی ماند که یک سیصد و شصت و پنجمش یکم فروردین بود . یکم فروردینی که دیگر عید نبود بهار نبود تنها روزی  بود که یادمان بیاورد یک سال پیرتر شدیم.

کسانی که زمان زیادی از زندگی روزانه شان را پای اینترنت می گذرانند و عمده تعاملات انسانی شان از طریق وبلاگ و چت و شبکه های اجتماعی میسر می شود . کسانی که دوست هایشان عمدتن از همین فضا به زندگی حقیقی و نفس به نفشان راه پیدا کرده اند .

عده ای از این دسته به مدد سابقه طولانی تر حضور در اینترنت و یا سر سوزن ذوقی –دلیل سر سوزن خواندن این ذوق را توضیح می دهم- توانسته اند برای خودشان اسم و رسمی در فضای مجازی دست و پا کنند و به اصطلاح سلبریتی شده اند .

هر چند که سلبریتی بودنی که عمرش به سیم کلفتی در اعماق دریا وصل باشد وآن سیم را هر از گاهی نهنگ ها گاز می گیرندو قطع می شود ،سلبریتی کم رونقی است که در شرایط بسته ایران و بی کاری خلق الله منصه ظهور پیدا کرده است .

در بین اینها پر است از آدمهای واخورده و از همه جا رانده ای که در پشت وبلاگ ها و پروفایل های فیسبوکشان قایم می شوند و چهره ای منور الفکر و به قولی بچه باحال از خود ترسم می کنند و کم کم خودشان هم باورشان می شود که آرای تاثیر گذار و حرکات جریان سازشان از آنان، مارتین لوتر گیگ هایی ساخته که می توانند جهان را زیر و رو کنند .

از طرفی اینترنت یعنی رو در رو نشدن و رو در رو نشدن برابر مصونیت است . همین مصونیت باعث هارش شدن و تند خو شدن و بد دهن شدن طرف می گردد . آدمی که تا دیروز خجالت می کشیده از سوپر سر کوچه شان خرید کند حالا می آید در صفحه شخصی برادران قرایی هم خط و نشان می کشد .

این دسته راحت توهین می کنند و چنان لیچار کاف دار از دهنش در می اید که انگار دارد از خاک سفید فیسبوکش را به روز می کند و کسی نمی داند پشت این چهره هارش خشن آزادیخواه، زن یا مرد فکسنی و ریغو پشت کامپیوتر نشسته و همه نگرانی فردایش این است که چطور از همه آدمهای خیابان بابت نفس کشیدشن عذر خواهی کند .

اینترنت عمومن پلاس گاه آدم هایی است که اززندگی روزمره شان راه به جایی نبرده اند و این تبعید خود خواسته به دنیای مجازی را ترجیح داده اند که در زندگی بیرونی هیچکس آنها را آزادیخواهان شجاع با سواد و معلوماتی نمی داند که هر اظهار نظر احمقانه اشان را صد ها نفر لایک و همخوان کنند .

اینجا همه شجاع وچه گوارا و فمینسیت و استاد کاماسوترا هستند و حق زن از نان شب برایشان واجب تر است . و هر روز می خواهند صدا و سیما را بگیرند. همه شان تمام کتاب های عالم را خوانده اند و نوستالژیای تارکوفسکی را در 5 سالگی 3 بار دیده بودند .

 ادعاهای تو خالی و حرف های گنده تر از هیکل و لات بازی های خنده دار پای چت و کامنت، خصوصیاتی است که این روزها در خیلی از معتادان به اینترنت یافت می شود.

پی نوشت : مشخصن روی سخنم با دوست ها و معاشرینم نیست که بیشرشان حضوری بسیار قوی تر از وب در جامعه دارند لذا از خاله زنک بازی و لوس بازی جدن پرهیز کنید که هنوز از رفتار شیک و متمدنانم در خصوص پست اعترافات یک ذهن ….  در تعجب کافی به سر می برم .

 زنگ می خورد و از کلاس بیرون می روم و حیاط مدرسه را می دوم و به جای پاهایم روی برف نگاه می کنم . بابا با پکان آجری لکنته اش دنبالم آمده و از سرمای هوا به گرمای دلپذیر ماشین پناه می برم . بابا هنوز عقیده دارد که بخاری پیکان از همه ماشین ها بهتر است .

 با انگشت روی شیشه بخار گرفته ماشین، سربازی را می کشم که مسلسلی در دست دارد و به هدفی نامعلوم تیراندازی می کند .

 می رسیم خانه و خودم را درآغوش  مادر رها می کنم . گرمای قلبی که آن وقتها می تپید و دستهای مهربانش کیفورم می کند  . مامان هنوز از مدرسه به خانه نیامده و از دیشب برای امروز کتلت درست کرده است .

 کتلت غذا نیست یک فرهنگ است . فرهنگی که می شود درش بی نهایت مادر خسته و زیبا را تصور کرد که پای گاز و پیک نیک نشسته و ایستاده و با دستهای جوان و کشیده و پیر و بی رمق آن را شکل می دهد و در روغن داغ می ریزد . کتلت تعین عشق مادر به خانه است .

 4 کتلت را با گوجه و خیار شور و سس خرسی که تازه به سفره ما اضافه شده است و نان سنگک تازه در سینی می آورند و جلوی تلویزیون می گذارند . از هفته قبل کارتون پیتر پن را برایم گرفته اند و اینبار بار دهم است که می بینمش .

 یکی از زیباترین روزهای زندگی من است . خوردن کتلت داغ و دیدن پتر پن که می زند پدر صاحب بچه کاپیتان هوک را در می آورد .