یک چیزی از من نیست ،انگار کم شده باشم . خودم را که بررسی می کنم همه چیز سرجایش است، اما یک چیز کم است .برهنه می شوم ،میروم روبروی آینه از بالا تا پایین را به دقت نگاه می کنم.ظاهرن همه چیز سرجایش قرار دارد .اما راه که می روم جای خالیش را حس
شاید از تو تنها لبخندی به یادگار بماند روی لبهایم لبهایی که طعم لبهایت را سالهاست فراموش کرده اند .
نشستهام در خانه و وقتم را پای کامپیوتر مثله میکنم. بیرون اولین باران پاییزی تهران میبارد. پنجره را باز کردهام و سوز نمور پاییزی زیر پوستم میدود و علیرغم همهی ناراحتیهای این روزها دارد به رخوت پوستم غلبه میکند. هر از گاهی قطرهای باران راهش را از پنجره روی صورتم پیدا میکند.حس خوبی است. انگار
گاهی نیست فکر می کنم برای همیشه گمش کرده ام اما ناگهان گوشه جیب چپ شلوار جینم ته طعم یه بوسه در کنج زاویه آینه دستشویی درگنگی تلفیق بوی بنزین و لنت پیکانی قراضه پیدایش می کنم غم را همیشه پیدا می کنم همیشه
گوگل ریدر امکانی بود که گوگل فراهم آورده بود تا بتوانیم در آن بنویسیم و خوراک سایتهایی که دوست داشتیم را پیگیری و همخوان کنیم .انگار قرار است این سرویس برای همیشه الکن شود .برای منِ ایرانی که در جامعه ای خفه و بسته زندگی می کنم ،گودر جایی بود که در آن میشد بدون
اگر خانه بسوزد می ایستم تا یاد تو در من برای همیشه خاکستر شود .