گفتم مستقیم و تاکسی ایستاد . عقب نشستم و کنار دستم خانمی فربه و مسن نشسته بود و زیر لب ورد می خواند . هنوز چند متری نرفته بودیم، که صدایی بم و مهیب گفت ونک و تاکسی ایستاد .صاحب صدای مهیب جوانی بود حدود سی ساله که به طور قطع بالای 150 کیلو گرم
در زندگی من لحظاتی از هر کسی هست که تا ابد فراموش نخواهم کرد .لحظاتی که با گذر زمان ثابت می مانند و شخصیت آدمهای قصه زندگی، بر پایه آن برایم تعریف می شوند . مثلن از مادر ،که مادر پدرم بود و خیلی سال است تمام شده است و اینجا از او زیاد نوشته
کسانی که وبلاگ من را می خوانند، می دانند کودکی من با مادربزرگی گرده خورده که بسیار دوستش داشته ام و مدت هاست تمام شده است . آذر ماه 12 سال پیش بود که یکروز صبح تا چشم بیدار کردم ،اولین چیزی که دیدم جنازه کسی بود ،که عزیز ترین موجود زندگیم بود .
چند روز پیش ایستگاه قلهک پیاده شدم و تا سر دولت را پیاده آمدم . میخواستم مثل هر روز آیپاد را روشن کنم که دیدم اتوبوسی ایستاد و مردم دارند سوار می شوند من هم تصمیم گرفتم با اتوبوس بروم . از در عقب سوار شدم و تا بالا رفتم دیدم مرد چاقی جلوی اتوبوس
این روزها رها شده عطری در مخاطِ بودنم عطری که میبَردم به رهایی کوچههای کودکی دستم را میگیرد تا برایم فرفره قرمزی را که بابا نگرفت، بخرد رهایم میکند در لذت آغوش گرم مادربزرگ که یک روز سرد آذرماه برای همیشه سرد شد پاک میکند آژیر قرمز را از گوشم حسرت یک بوسه در هجده سالگی
رگهای آبی دستت تنها رودی است که دریای قلبم را طوفانی می کند